Hoi allemaal,

Na jaren lief en leed gedeeld te hebben met het schaatsen heb ik besloten te stoppen. Ik twijfelde al langere periode en heb eindelijk de knoop doorgehakt. Het voelt als een goede keuze en als een opluchting. In januari 2008 brak in mijn scheen en kuitbeen. Dit herstel leek lange periode goed te verlopen, maar er kwamen complicaties, extra bot groeide verkeerd aan rond mijn scheenbeen en deze staken in mijn pees, waardoor ik weer geopereerd moest worden. Dit zorgde voor een erg lang herstel en veel narigheid. Afgelopen seizoen heb ik de draad weer opgepakt en het ging steeds beter. Ik haalde het WK sprint weer, maar de echt goede presentaties waren er nog steeds niet. Doordat de echt goede prestaties weg bleven, twijfelde ik vorige winter al heel erg, maar ik heb vorige winter steeds het idee gehad dat er nog meer uit te halen viel na mijn blessure. Dit omdat ik nog geen goede zomer gedraaid had. Ik had voor mezelf het idee dat ik nog 1x een goede zomer nodig had om echt te kunnen zeggen dat ik er alles voor gedaan heb na mijn blessure. Maar het geloof en de echte motivatie is weg. Ik hoopte dat de motivatie en het geloof wel weer terug kwam als ik weer lekker aan het trainen was, maar dit gebeurt niet. Ook bleef mijn enkel gevoelig en vanuit mijn enkel kreeg ik bijkomende blessures, zoals een knieblessures. Mede door dit, ging ik met tegenzin naar de trainingen en realiseerde ik mij dat het genoeg was. Het is mooi geweest! 

Ik ga nu rustig nadenken wat ik nu ga doen. Ik heb al een universitaite opleiding: gezondheidswetenschappen met de master Beleid en Management van de gezondheidszorg. Op dit moment studeer ik bedrijfskunde aan de Open Universiteit en deze studie wil ik sowieso afmaken. Daarnaast wil ik waarschijnlijk 3 dagen gaan werken, een baan aansluitend op mijn eerste studie. Misschien ga ik ook nog wel een paar maanden reizen, maar ik ga er even rustig over nadenken. Wel is er naast het schaatsen nog genoeg te doen, dus het komt wel goed!

Ik wil iedereen bedanken die mij mijn gehele schaatscarriere gesteund hebben. Vooral mijn ouders die altijd overal naartoe reden en mij ook lang financieel gesteund hebben. Ook gaat veel dank uit naar oude trainers, begeleiding en natuurlijk naar de KNSB!

Groeten Sanne

Na veel en lange onzekerheid is er eindelijk zekerheid. Ik ga volgend jaar schaatsen bij het gewest Friesland. Lang ben ik, samen met mijn oude teamgenootjes Sophie Nijman en Thijsje Oenema, bezig geweest met het opzetten van een eigen schaatsteam. Dit is uiteindelijk gelukt, maar om oneerlijke redenen en door bizarre omstandigheden ben ik niet meer welkom in dat team. Mijn keuze is nu het gewest Friesland geworden en ik ben vorige week begonnen. Het is een mooi team met veel sprintdames en een paar goede snelle mannen. Ook het begeleidingsteam is prima, want we hebben 3 trainers tot onze beschikking. We trainen bijna elke avond gezamelijk. 's Avonds trainen is wel wennen. Afgelopen jaren trainde ik 's morgens en 's middags en dan kon ik 's avonds lekker op de bank voor de tv zitten. Maar deze week trainen beviel goed.