Op negenjarige leeftijd ben ik begonnen met schaatsen. Met al mijn klasgenootjes ging ik in een grote dubbeldekker op woensdagavond naar de Menkelhal in Leiden. Deze een keer in de week schaatsen werd al snel verhoogd naar twee keer in de week, ik ging nu ook op vrijdagavond naar de Uithof in Den Haag. Het ging van kwaad tot steeds erger. Het schaatsen beviel mij wel, ik had er lol in en pakte alles snel op. Toen ik C-junior werd kwam ik in het Gewest Zuid-Holland terecht. Dit was geweldig! Na 3 jaar verliet ik samen met een aantal teamgenootjes het gewest om zelf een team op te zetten met een sponser. Vanaf toen gingen wij door het leven als de Pannenkoekerij! Het was een grote vriendengroep met 4 jongens, 4 meiden en 2 trainers (Luud Augustinus en Rinse van Etten) en we hadden de grootste lol. Maar we trainden ook erg serieus en dat was te zien aan de prestaties. Onder de Pannenkoekerij plaatste ik mij ook voor mijn eerste Worldcup (2004-2005). Als A2-junior mocht ik tussen de 'grote' schaatsers meedoen met worldcups in China, Japan en Heerenveen. Dat zelfde jaar plaatste ik mij ook voor mijn eerste WK afstanden, deze was in Inzell. Na dit jaar besloot ik de overstap te maken naar een KNSB-team, de Opleidingsploeg olv Jan van Veen (2005-2006). Ik groeide hard door en plaatste mij op achtienjarige leeftijd voor de Olympische Spelen in Turijn! Met een 14de plaats en veel ervaring ging ik goed de zomer in. Toch ging het jaar daarop niet goed (2006-2007). Ik kreeg een andere trainer (Peter Kolder) en een heel nieuw team en waardoor het kwam weet ik niet, maar niets liep en niets ging vanzelf. Ik plaatste mij gelukkig nog wel voor de laatste Worldcup series en het WK afstanden 500m in Salt Lake City, waar ik 18de werd.

Na dit jaar wilde ik iets nieuws. Erik Bouwman, trainer van VPZ, belde mij in de zomer van 2007 of ik interesse had om bij VPZ te komen trainen. Dat had ik zeker en samen met VPZ ben ik toen een nieuwe weg ingegaan. Dit beviel goed, ik kreeg alles weer op de rails en was al snel weer op mijn oude niveau. Ik plaatste mij voor de Worldcups en begon steeds beter te rijden. Ook het NK sprint ging goed, ik was er weer! Tot ik nog geen twee weken later viel met een doodgewone schaatstraining op een dinsdagochtend in Thialf. Mijn been kwam verkeerd in de boarding en ik wist meteen dat het verkeerd was. Mijn scheenbeen en mijn kuitbeen bleken gebroken te zijn en nog geen 2 uur later lag ik op de operatiekamer. Daarna begon het revalideren en ik dacht dat ik goed op weg was, totdat in augustus bleek dat ik een complicatie had en er extra botstukjes rondom mijn scheenbeen groeide wat mijn hele pees beschadigd had. Een derde operatie was het enige wat dit zou kunnen verhelpen en het herstel zou langdurig zijn, omdat peesweefsel zeer langzaam hersteld. 1.5 jaar hebben alleen maar in het teken gestaan van revalideren en opbouwen. In de zomer van 2009 ben ik weer begonnen met opbouwen en meetrainen met het team. Ook is het schaatsen op dit moment weer pijnvrij, maar de fysieke achterstand is groot. In hoeverre deze nog bij te trainen is voor aankomende winter is onbekend, maar ik doe mijn best en ga er alles uithalen wat er in zit!